Als je baby een favoriete knuffel heeft, wordt die voor hem levensbelangrijk. Hoe ga je hiermee om? En hoe leer je hem hiermee om te gaan?
Nooit zonder mijn knuffel?
Rond 7 tot 8 maand ontstaat de behoefte om een knuffel te hebben. Op die leeftijd snapt je baby dat hij een individu is, net zoals zijn mama, en dat die mama kan verdwijnen, wat soms kan leiden tot angsten...
Op dat moment speelt de knuffel een rol tussen de buitenwereld en zichzelf. Hij kiest een voorwerp dat hem steun en troost brengt. Maar soms vindt je baby ook een andere oplossing...
Soms zitten de ouders erachter. Doordat ze in magazines lezen dat ze beter twee dezelfde knuffels kopen in het geval er eentje verloren gaat en dat een knuffel onmisbaar is voor een baby, hechten ze teveel belang aan het bestaan ervan.
Maar niet alle kinderen hebben een knuffel nodig, of, beter gezegd, niet alle kinderen hebben een tastbare en zichtbare knuffel nodig. Je baby zoekt liefde en veiligheid. Hij is al zelfstandig genoeg om een knuffel te kiezen maar ook zijn muziekdoos, zijn duim of iets minder zichtbaars kan diezelfde functie vervullen (bijvoorbeeld door met zijn haar te spelen).
Eén ding is zeker: een knuffel is minstens even belangrijk voor mama en papa als voor baby. Zo voel jij je gerust en minder schuldig als je je baby ’achterlaat’. De knuffel neemt voor een stuk jouw rol over.
Een knuffel voor het leven
Je kindje zal zelf kiezen wanneer hij afscheid neemt van zijn knuffel. Hou hem in de gaten zodat je weet wanneer je baby klaar is om zijn kleine zorgen en angsten alleen het hoofd te bieden. Eens de knuffel opzij gelegd wordt, wordt hij weer een gewoon speelgoeddiertje. Maar het blijft een levenslange herinnering, dus gooi hem nooit weg.
Weet ook dat als je baby een knuffel kiest, hij dit doet omdat hij dat nodig heeft. Laat hem dus.
Grijpt hij niet naar een knuffel, dan moet je die keuze ook respecteren. Je kindje heeft vast een andere manier gevonden om zich veilig en geliefd te voelen.